اما الان مدتها از آن آخرین بار می گذرد و ما چنان در زندگی .... زندگی که نه .... زنده بودن خود درگیر شده ایم که دیگر زندگی را از یاد برده ایم.

فکر می کنم تنها سرزمین ماست که این گونه ما را می سوزاند.

جوانی مان را می گیرد و وقتی به آرزوهایمان می رسیم که دیگر توانی برای لذت بردن از آنها نداریم.

موافقید؟